الا يا ایها المهدي مدام الوصل ناولها

                     كه در دوران هجرانت بسي افتاد مشكلها

صبا از نكهت كويت نسيمي سوي ما آورد

                            ز سوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دلها

چو نور مهر تو تابيد بر دل هاي مشتاقان

                             ز خود آهنگ حق كردند و بربستند محملها

دل بي بهره از مهرت حقيقت را كجا يابد

                             حق از آينه رويت تجلي كرد بر دلها

به كوي خود نشاني ده كه شوق تو محبان را

                             ز تقوي داد زاد ره ، ز طاعت بست محملها

به حق سجاده تزيين كن مهل محراب و منبر را

                            كه ديوان فلك صورت ازآن سازنده محفلها

شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هائل

                            ز غرقاب فراق خود رهي بنما به ساحلها

اگر دانستمي كويت به سر مي آمدم سويت

                        خوشا گر بودمي آگه ز راه ورسم منزلها

چو بيني حجت حق را به پايش جان فشان اي فيض

متي ما تلق من تهوي ، دع الدنيا واهملها